Son Dakika Haberler

Çocukluğumun Salıncağı…Oya ENGİN

Çocukluğumun Salıncağı…Oya ENGİN
Okunma : 49 views Yorum Yap

Salıncakların çocukken benim için anlamı ne kadar büyüktü. Bir çok çocuk için de öyledir herhalde. Annemin elinden tutarak yürürken bir parkın yanından geçiyorsak eğer çekiştire çekiştire kadıncağızı salıncağa doğru sürüklediğimi hatırlarım. Bazen annem istekle beni parka sokar salıncağa bindirir bazen de hiç istemezdi. O zaman ona çok kızardım..Hatta bazen nefret ederdim .

Biraz sallanmaktan ne çıkardı ki?

Salıncağın bazen temiz bazen pis tahtasının üzerine oturunca kendimi bulutların üzerine kadar yükselip kuşlarla yarenlik edecek gibi hissettiğim zaman ne kadar mutlu oluyordum.

Bizim çocukluğumuzun salıncakları şimdikilere göre ilkeldi…Dikdörtgen kalın bir tahtanın iki yanında kalın zincirler vardı..Çoğu zaman bu zincirler paslı olur kıyafetlerimizi lekelerdi.. Eğer kıyafetim pas lekesi olmuşsa annem çok kızardı.. Bende ona kızardım. Küçücük bir pas lekesinden ne olurdu ki? Ama sonra o kıyafeti bir daha giyememe sebebimin bir kaç dakikalık salıncak keyfi olduğunu ileriki yaşlarda yaşayarak bizzat tespit etmiş oldum. O zamanlar anlayamıyormuşuz tabi . Annelerimiz binbir emekle alınan veya dikilen kıyafetleri bir kaç dakikalık eğlence için heba etmek istemiyormuş…

Birde annem felaket haberlerini çok önemseyip hepsi benim başıma gelecekmiş gibi, devamlı önlemler alarak yaşadığı için salıncak zincirlerin gerekli bakımlarının yapılmadığını düşünerek her hangi bir kaza olasılığına karşı o salıncaklara binmemi hiç istemezdi.

 

Oysa salıncaklar bir çocuğun anılarında hep mutlu yer işgal ederler. Uzaktan görmek bile heyecanlandırır. Bu yaşta bile ben hala salıncakta sallanmayı pek severim..Gerçi artık bu ihtiyacı hamaklarla gideriyoruz ama salıncağın yeri bambaşka….

Salıncakta sallanmanın çocukların fiziksel gelişimlerine de katkısı var. Kol ve bacak kaslarını çalıştırır..Kontrol ve denge mekanizmaları güçlenir..Hızla sallanan salıncaktan ellerinizi bırakarak havadayken yere atlamanın zevki ise bambaşkadır. Çeviklik gerektirir…Bu atlayış ve zıplayışlar neticesi çoğunlukla yaralanır, berelenir ve kumlara düşerdik ama olsun. Bir eğlence, bir kahkaha, çevrenizdeki çocuklarla bir anda kaynaşma , bir yarışma….gırla gitsin.

Can acısı ancak evde akşam saatlerinde özellikle sofrada yemek istemediğimiz bir yemek ya da bitirmemiz gereken bir ödev varsa hissedilirdi.

Şimdiki salıncaklar çok daha modern ve güvenilir. Emniyet kilitleri var. Zemin ise yumuşak bir malzemeyle kaplanmış..Görünümleride şık…Ebatları ise maalesef küçük..Artık büyükler sığamıyor…Yani salıncaklar gerçek sahiplerine göre dizayn edilmiş..

Ama ben hala nerde salıncak görsem sallanmak isterim . Bazen şehir dışı seyahatlerimde bazı kasabalarda rastlayabiliyorum. Özellikle eski model salıncakları yeni dizaynlarıyla yapıyorlar. Hatta loca modeli olanlardan da yapmışlar. Dört kişi ikişerli karşılıklı oturarak sallanabiliyorsunuz ama tek kişilik salıncaklardaki hıza erişmek mümkün olmuyor.

Yani kalabalık olmak özgürlüğün önüne çekilmiş bir engel sanki….

Eski model salıncak buldum mu hiç durmam koşarım. Ellerimle zincirleri sıkıca kavrarım hatta acıtacak kadar sıkı..Sonra çıkarım tahtanın üzerine. Derin bir nefes alıp dizlerimi hafifçe büküp biraz yaylanarak salıncağı harekete geçiririm..Önce yavaşça nazlı nazlı, sonra saçlar  varsa etekler uçuşa uçuşa özgürlüğe, sonsuzluğa, kuşlara, rüzgarlara karışırım…

En çok ta Kamuran’ın Feride’yi salıncakta sallama sahnesi gelir gözümün önüne.. Edebiyatta salıncak dendi mi Çalıkuşu romanını tek geçerim…

Şimdilerde her yerde eski model salıncaklardan pek bulamıyorum.. Ancak seyahatlerde,küçük şehhirlerde,   doğa bahçelerinde, büyük piknik alanlarında rastlarsam biniyorum , tabi sevgili vertigomun izin verdiği kadarıyla….

Oya ENGİN